Ageplay, mijn persoonlijke visie:
Ageplay is een spel tussen 2 volwassenen, waarbij een der volwassenen de rol van een kind aanneemt en de andere volwassene de rol van... volwassene? Meestal wel, maar dat hoeft toch niet altijd? Wat nu als je 2 ageplayers bij elkaar zet en die samen als kind heerlijk samen kunnen spelen of knutsellen? Of een volwassene die een peuter rol aanneemt en een volwassene die een tiener rol aanneemt als zijnde grotere broer of zus of als oppas? Ja toch. Dat is ook ageplay.
Als je zelf kinderen hebt, of bij iemand komt die kinderen heeft, kun je dan per definitie niet aan ageplay doen? Discutabel punt! Natuurlijk moet dat kunnen, maar er zijn absoluut grenzen. Stel, je komt bij een vriend(in) die op je hoogte is van je ageplay en er geen problemen mee heeft. Nu zit die vriend(in) samen met zijn/haar kinderen op de bank tv te kijken, allemaal een knuffel in de armen. Wat let je dan om zelf ook een knuffel in je armen te nemen en erbij te zitten? Of zoals ik zelf meegemaakt heb met de kinderen van mijn stiefzus. Samen buiten aan het voetballen waarbij ik net zo gek en enthousiast doe als de kinderen. Doe je dan op dat moment ageplay? Ja, je gedraagd je als een kind. Kan dat kwaad? Denk het niet. Zowel ikzelf als de kids hadden een hele leuke middag. Het blijft natuurlijk altijd zaak dat je niet vergeet dat jij de volwassene bent en de rem erop gooit als dat nodig is.
Ageplay en seks? Gaat dat? Ligt er helemaal aan hoe je er zelf tegenover staat. Nutuurlijk heb ik ook wel eens fantasien over hoe als hulpeloos jongetje voor straf eens flink onderhanden genomen te worden.
Maar draait ageplay daar om? Nee! Volgens mijn mening heeft het ageplay gebeuren weinig met sex te maken. Mij gaat het er namelijk om het weer kind voelen. Dingen doen die kinderen doen, geknuffeld worden, geholpen worden, je eigen echt weer even klein voelen.
Tenzij je natuurlijk ageplay doet met je echtgenoot/echtgenote, dan heb je wel eens kans dat een ageplay avontuurtje eindigd met een partijtje sex.
Waarom doe ik aan ageplay?
Tja, omdat dit mijn site is, best wel een logische vraag en ook wel logisch dat ik hem hier beantwoord. Wil je eerst weten wat ageplay is, dan raad ik je aan eerst de andere artikelen onder het kopje ageplay te lezen.
Voor mij is ageplay een "rol" waar ik vaak bijna automatisch in val. Meestal kost me dit niet veel moeite en bijna nooit heb ik echte "ageplay-dingetjes" om me heen nodig om in de juiste stemming te komen. Soms vraag ik me wel eens af of ik eigenlijk niet gewoon kind ben gebleven en dat het volwassen gebeuren eigenlijk een rol is. In mijn adult toddler rol heb ik mezelf de naam Niels gegeven. Mijn echte naam die ik in mijn volwassen leven gebruik vermeld ik hier om privacy redenen niet. Als je even logisch nadenkt zul je ook wel kunnen begrijpen waarom.
Dan de vraag: waarom doe ik aan ageplay? Hier kan ik niet 1 kant en klaar antwoord op geven. Het is een combinatie van verschillende factoren die mij gevormd hebben en die altijd in meer of mindere mate aanwezig zijn. Ik zal voor mij de belangrijkste redenen op een rijtje zetten.
- Het pesten: vanaf mijn 4e jaar tot mijn 16e ben ik zwaar gepest. Ik heb motorische stoornissen. Dat houd in dat zowel mijn grove als fijne motoriek niet zo goed ontwikkeld zijn. Voor grove motoriek houd dit in dat ik bijvoorbeeld slecht ben met sporten, geen koprol kan maken en bijvoorbeeld moeilijk kan rennen. Voor de fijne motoriek betekend dit dat ik moeite heb met schrijven (toch wel een fijne uitvinding, een computer, hoef je niet te schrijven met pen) en andere fijne werkjes met mijn handen. Daarom heb ik ook nog heel veel lego thuis. Dat gefriemel met die blokjes is goed voor mijn vingertjes. Omdat ik altijd op een normale school heb gezeten val je met deze beperkingen meteen op. Je wordt een goed mikpunt. En ten tijden van 1984 - 1996 werd er op scholen nog niet zo fel gereageerd op pesten. Schelden doet immers geen pijn. (zeiden ze toen) Inmiddels weten velen wel beter en wordt het nu wel beter aangepakt. Helaas, ik kan daar mijn voordeel niet meer mee doen. Maar goed, gedane zaken nemen geen keer. Toch blijft dit een belangrijke reden voor mij om mij met ageplay bezig te houden. Omdat het pesten vanaf mijn 4e is begonnen, ga ik graag terug naar de tijd als 3 jarige peuter, want toen was alles nog goed. Eigenlijk een vorm van regressie.
- Bedplassen: alle kinderen hebben vanaf de geboorte in bed geplast. De meeste met een luier om, maar naar verloop van jaren waren deze niet meer nodig omdat de meeste dan ook 's nachts droog waren. Ik behoor niet tot deze categorie. Tot aan ongeveer mijn 17e heb ik nog vrijwel iedere nacht in bed geplast. Medicijnen gehad, hielp niet. Speciale broekjes met plaswekker gehad, hielp niet. Mijn ouders werden in hun slaapkamer (2 dichte deuren van de wekker vandaan) wel wakker, maar ik, die er meteen naast lag sliep heerlijk door. Schijnbaar slaap ik zo vast dat ik de drang van mijn blaas niet opmerk. Na vele jaren van van alles uitproberen en onderzoeken bij het Radbout Medisch Centrum in Nijmegen uiteindelijk zelf de hoop opgegeven en geaccepteerd dat het nu eenmaal zo is. En dat was moeilijk. Want ja, hoe verklaar je aan anderen dat je als 17 jarige nog in bed plast. Logeren was er voor mij niet bij. Anderen laten slapen ging evenmin. Scouting kamp, school kamp, allemaal een grote ellende voor mij. Ik wist toen heus wel dat ik niet de enige met dat probleem was, maar ja, als je omgeven bent door mensen die het probleem niet hebben dan maakt het niets uit hoeveel het er wel hebben. Je omgeving maakt je zo wie zo af. En nu, raar maar waar, sinds ik het voor mezelf geaccepteerd heb, is het minder geworden. Het werdt niet meer iedere nacht. uiteindelijk ben ik nu zo ver dat het over het algemeen nog slechts 2 tot 3 keer per maand gebeurt. Ik draag hiervoor dus ook geen luier of zo iets, als het gebeurt dan is het zo en gaat het beddengoed in de was. Wel een beschermzeiltje op mijn matras natuurlijk. Toch maakt dit dat ik niet vaak uit logeren ga. Als ik dan toch ga, alleen bij mensen die er van weten en die het accepteren.
- Gevoel: uh.. gevoel? Ja! Mijn gevoel! Dit is moeilijk te verklaren, maar ik voel me gewoon goed in mijn rol van 3 jarige peuter. Heerlijk om me weer klein te voelen. Een knuffel te pakken en die stevig vast te houden. Te gaan slapen in je bedje met een speentje in je mond. En ja, ik speel nog steeds graag met lego en autootjes. Of heerlijk in het bos. Of lekker kliederen met modder. En dan natuurlijk de tuitbeker met aardbeien ranja!
Echt het gevoel dat hoort bij infantilisme
- Werk: Misschien komt het door mijn verantwoordelijke en soms frustrerende baan op een klantenservice, maar het is heerlijk om even alle verantwoordelijkheden te kunnen laten voor wat ze zijn, alles van je af te gooien en je weer kind te voelen.
Geloof dat ik nu toch wel de belangrijkste redenen heb opgenoemt.
