Mijn mama en ik, gewoon samen zijn, de ochtend.
Het begint net een beetje licht te worden als ik wakker wordt. Veeg met mijn handjes de slaap uit mijn oogjes, rek me even goed uit en blijf nog even liggen, genietend van het lekker zachte warme dekentje dat over me heen ligt. In huis is het muisstil, dus mama slaapt nog. Stilletjes klim ik uit mijn bedje en ga naar de wc. Mijn slaappakje is nog helemaal droog, dus gelukkig vannacht geen ongelukjes gehad. Toch wel slim van mama om me voor het slapen gaan geen drinken meer te geven en me nog een keertje naar de wc te laten gaan. Dan open ik mijn slaapkamerdeur en trippel door de gang naar mama’s kamer. Voorzichtig open ik de deur en gluur naar binnen. Mama ligt nog rustig te slapen. Heel stilletjes en voetje voor voetje sluip ik dichterbij. Even speel ik met de gedachte om ineens op bed te springen, maar omdat mama dan misschien boos wordt doe ik dat toch maar niet. Langzaam til ik het bekbed op en kruip er onder. Mmmm, lekker warm hier. Ik ga tegen mama aan liggen en geef haar een lief kusje op haar wang. Mama glimlacht in haar slaap, slaat een arm om me heen en drukt me tegen haar aan als het knuffelbeertje dat ik ben. Heerlijk! Ik kijk naar mama’s lieve slapende gezicht en voel me heel geborgen. Wat zijn ouders toch schattig als ze slapen. Zo val ik weer opnieuw in slaap.
Ik word wakker van een gekriebel in mijn nek. Open mijn oogjes en kijk recht in mama’s ogen. Mama geeft me een stevige kus op mijn mondje en ik voel haar hand door mijn haartjes strelen. “Goedemorgen mijn kleintje. Heb je lekker geslapen?” “JAAA!.” zeg ik met een tevreden lach. Dan kijkt mama me streng aan en ik voel dat ik iets fout heb gedaan. “Je weet toch dat je niet zelf uit je bedje mag komen.” Met neergeslagen blik fluister ik “Ja mama.” Vind het nooit leuk als mama boos op me is. “En je weet toch ook dat je niet zomaar op mijn kamer mag komen en in bed mag kruipen.” Ik voel mama’s ogen op me gericht en voel me nog kleiner worden. Het liefst zou ik me oprollen als een egeltje. Verdrietig draai ik me op mijn rug en wil uit bed glijden. Plotseling voel ik mama’s handen in mijn zij en begint mama me te kietelen. “Dit is voor straf omdat je je niet aan de regels houdt.” Nog steeds durf ik mama niet aan te kijken en probeer ik niet te gaan huilen. Mama gaat door met kietelen. Kronkelend lig ik op bed, maar kan niet ontsnappen aan mama’s sterke handen. Ik houd het niet meer uit en huilend roep ik tegen mama “Sorry mama! Sorry!” Maar mama blijft doorgaan met kietelen. Uit alle macht probeer ik mama’s handen van me af te duwen en het kietelen te laten stoppen. Dan doe ik iets stoms. Van pure wanhoop til ik mijn handje op en geef mama een klets op haar arm. “Niels!” Mama stopt met kietelen en ik hoor in haar stem dat ze nu boos is. Mama kan niet tegen slaan, ze slaat me nooit en verwacht dat ik dat ook niet doe. Omdat ik dat nu toch gedaan heb weet ik al wat er komen gaat. En ja hoor, mama pakt mijn handje en geeft me een flinke tik op mijn vingertjes. AU! Dat doet pijn! Flink huilend klem ik mijn pijnlijke vingertjes in mijn andere hand en probeer mezelf op te rollen. Omdat ik daarbij van mama wegdraai val ik ook nog uit bed. Met een flinke bons land ik op de vloer. Nu doet alles pijn. Hevig geschrokken van mijn val ben ik eventjes stil, maar dan begin ik opnieuw te huilen. Mama staat op uit bed, stap over me heen en tilt me op. Ik wil op het bed gaan zitten, maar mama pakt me bij mijn arm. “Naar je kamer. Nu meteen!” Half huilend, half snikkend en met gebogen hoofd loop ik naar mijn kamertje, met mama achter me aan. Ze legt me in mijn bedje en trekt me mijn slaappakje uit. Dan pakt ze mijn normale kleren, haalt me weer uit bed en kleed me aan, terwijl ik snikkend en met gesloten oogjes alles maar laat gebeuren.
Als we beneden in de eetkamer zijn moet ik van mama op mijn stoel gaan zitten. Mama begint mijn ontbijt klaar te maken. Hmm, vandaag mag ik dus niet zelf kiezen wat ik wil eten. Even later komt mama met een bordje pap binnen. Ze zet het bordje voor me neer en legt de lepel er naast. Nog altijd van slag om wat er eerder is gebeurt ben ik vastbesloten niet te eten. Stevig houd ik mijn handjes achter mijn stoel en kijk met mijn oogjes overal naar, behalve naar mijn bordje pap en naar mama. Mama snapt meteen dat ik niet wil eten en loop terug naar de keuken en pakt mijn slabbertje. Ze hangt dat ding om mijn nek, pakt de lepel en begint met voeren. Ik weiger mijn mondje open te doen en duw met mijn ene handje de lepel weg. Natuurlijk kantelt deze en daar gaat de pap, over mijn slabbertje. Mama legt de lepel weer op tafel en loopt de woonkamer in. Eigenlijk ben ik wel nieuwsgierig wat ze gaat doen, maar mijn wil om niet te eten is sterker en ik staar door het raam naar buiten, mijn handjes achter mijn stoel. Plotseling voel ik iets snel om mijn polsen sluiten en voor ik kan reageren heb ik de handboeien al om. Jeetje, heb ik het mama alweer TE makkelijk gemaakt! Mama gaat weer aan tafel zitten en ja hoor, daar komt wéér een vervelende lepel met pudding. Ik houd mijn tandjes stevig op elkaar geklemd en weiger de lepel pap. Omdat mama maar blijft proberen draai ik mijn hoofdje weg. Dan plaatst mama haar hand achter op mijn hoofdje en ik voel dat ze zachtjes aan mijn haartjes trekt. (met dank aan Frodo voor de 2 tips in het stukje “Hoe oud ben jij?”) Toch maar toegevend open ik mijn mondje en daar gaat de eerste lepel er in. Lepel er leeg weer uit, en mondje open, zodat de pap over mijn kin weer uit mijn mondje loopt. Ik voel mama harder aan mijn haartjes trekken en dus doe ik snel die deur (= mond) weer open voor de volgende lepel. Deze keer wel netjes mijn mondje dicht houden en langzaam slik ik de pap door. En weer verder met de volgende lepel. Toegegeven, de pap smaakt heerlijk. Na een aantal lepels ben ik vergeten dat ik eigenlijk niet wilde eten en zit ik na iedere hap al snel weer klaar voor de volgende. De pap is toch te lekker om niet te eten. Tussen twee happen door vraag ik snel aan mama of ik zelf mag eten, maar nee, de handboeien blijven om. Dus mijn eigen toch maar heerlijk laten voeren. Als het bordje leeg is zet mama het weer in de keuken en komt ze terug om mijn handboeien los te maken. Ik mag van mijn stoel en ga samen met mama naar de badkamer om mijn tandjes te poetsen. Omdat ik nog steeds wat van slag ben vanwege de straf eerder die ochtend probeer ik mama een knuffel te geven. “Nee Niels. Mama gaat nu zelf eten.” Teleurgesteld en ontdaan sjok ik naar de bank, pak mijn dekentje, favoriete knuffel en mijn fopspeen. Ik kruip stilletjes in een hoekje van de bank, sla het dekentje helemaal om me heen, houd mijn knuffel stevig vast en begin op mijn speentje te sabbelen. Af en toe werp ik een blik op mama die aan de tafel zit te eten, maar als mama naar me kijkt sla ik snel mijn blik weer neer.
Na het ontbijt doet mama even afwassen en gaat ze naar de badkamer om haar eigen tanden te poetsen. Ondertussen blijf ik stilletjes op de bank liggen met mijn hoofd op de leuning en mijn oogjes dicht, denkend aan hoe stom ik ben geweest en me afvragend of mama nog wel van me houd? Ik hoor dat mama klaar is, maar toch blijf ik liggen, half angstig dat deze dag niets meer wordt, half hopend dat mama naar me toe komt. Toch houd ik me in, bang dat mama me afwijst. Dan voel ik hoe mama zich over me heen buigt en me teder een kus op mijn wang geeft. Ze gaat naast me zitten en trekt me tegen haar aan. Terwijl mama haar armen om me heen slaat en me stevig vasthoud zegt ze “Ik heb je even alleen gelaten zodat je na hebt kunnen denken over vanmorgen.” Zachtjes begin ik in mama’s armen te snikken terwijl allerlei gedachten door mijn hoofdje ronddwalen. Ik voel me klein en weerloos. Uiteindelijk wil ik het dan toch vragen: “Mama? Hou je nog van me?”
Mama kijkt me heel lief aan. “Natuurlijk kleintje. Mama houd altijd van je.” Dan glimlacht mama en geeft me een kus. “Je bent wel eens stout en dan vind ik je niet lief, maar zelfs als je stout bent hou ik nog altijd heel veel van je. En nu wil ik een flinke knuffel van je.” Ik ga op mama’s schoot zitten, sla mijn armpjes om haar nek en we houden elkaar stevig vast. Als mama me dan ook nog heerlijk over mijn rugje en door mijn haartjes begint te strelen voel ik me helemaal ontspannen en warm worden van binnen.
We hebben een tijdje heerlijk zitten knuffelen als mama me op mijn rug op de bank legt. Ik kijk mama vragend aan. Mama heeft een ondeugende blik in haar ogen. Ik weet dat er iets gaat gebeuren. Heel voorzichtig steek ik een klein beetje mijn tongetje uit. Nu begint mama ondeugend te lachen. Oh oh, ik zit in de problemen nu. Ineens schiet mama’s hand naar mijn zij en kietelt me heel licht. Het is net genoeg om me aan het giechelen te brengen. En wat er gaat gebeuren weet ik nu ook, mama gaat me kietelen, niet voor straf, maar lekker samen plezier hebben. Maar mama blijft zitten en houd haar handen bij me vandaag terwijl we elkaar aankijken. Afwachtend lig ik daar, de spanning in mijn lichaam loopt op. Mama doet net of ze op wil staan en ik ontspan. Geheel onverwacht kietelt ze me flink en ik gier het uit van het lachen. Voel mijn hoofdje rood worden en de tranen schieten in mijn ogen. Kan er niets aan doen. Dan laat mama me los om weer even op adem te komen. Ze geeft me mijn knuffelbeer en langzaam kom ik weer bij. “Kun je weer?” Ik begin weer te giechelen, “JAAAA!” Opnieuw kietelt mama me flink, en ik blijf giechelen en lachen. Weer voel ik langzaam mijn hoofdje rood en warm worden. Ik begin een beetje buiten adem te raken. Maar mama stop niet. Kronkelend lig ik op de bank, mijn voetjes trappelen op en neer. Bijna plas ik in mijn broek. En mama blijft maar doorgaan met kietelen. Ik houd het niet meer uit! Kantel mijn hoofdje achterover en krom mijn rugje. Moeizaam weet ik uiteindelijk uit te roepen dat ik moet plassen. Mama stopt met kietelen en ik heb even nodig op weer op adem te komen. Dan helpt mama me overeind en samen lopen we naar de wc. Terwijl ik zittend mijn plasje doe en nog even zit uit te blazen houd mama in de gaten of het goed gaat. Als ik klaar ben knielt mama voor me neer, pakt mijn piemeltje vast en kijkt er er geen druppeltjes meer aan hangen. Heb ik het goed gedaan en hangen er geen druppeltjes, dan geeft mama er een kusje op. Ik voel hoe mijn onderbuik begint te kriebelen. Maar mama laat al weer los en helpt me met mijn broek omhoog doen, knoop vast, rits dicht en weer klaar. Tot slot een flinke knuffel.
Samen lopen we terug de huiskamer in. Mama zet me aan mijn speeltafel, met mijn kleurboeken en grote kleurdoos. Tuitbeker met drinken erbij en ik ben weer uren zoet.
En wat we vanmiddag gaan doen, dat bewaar ik voor het volgende deel. J
