Mijn mama en ik, gewoon samen zijn, de middag.
Vervolg op: Mijn mama en ik, gewoon samen zijn, de ochtend.
Ik hoor mama de tafel dekken, maar ben te geconcentreerd bezig met mijn kleurplaat om er aandacht aan te besteden. “Goed zo Nielsje, dat heb je mooi gedaan.” Mama komt naast me zitten en streelt me zachtjes door mijn nek terwijl ze mijn werk van deze ochtend bewonderd. We geven elkaar een teder kusje. “Nu gaan we eten. Kom je aan tafel zitten?” En opnieuw een lief kusje van mama. “Nee mama. Eerst wil ik nog een knuffel.” Mama lacht en ik sla mijn armpjes om haar nek. Heerlijk, zo’n knuffel met mama. Eigenlijk toch wel veel fijner als een teddybeer. Ik laat mama los en kijk haar liefdevol in de ogen. “Ik hou van je mama.” Mama beantwoord mijn blik, “Ik hou ook van jou Nielsje.” en ik voel me helemaal warm en gelukkig. Een snelle kus en nu ben ik klaar voor het middageten.
Voordat ik echter op mijn stoel kan gaan zitten houd mama me tegen. “Laat me je handjes eens zien. Kijken of ze schoon zijn.” Gehoorzaam houd ik mijn handjes omhoog. “Schoon!” zeg ik trots.
Maar mama is het daar niet helemaal mee eens. “Eerst naar de keuken handjes wassen.”
Samen lopen we naar de keuken en mama tilt me op zodat ik mijn handjes onder de kraan kan houden. Splash, spat, spetter, alles lekker nat. Maar mijn handjes worden schoon.
“Klaar!” Wordt weer op de grond gezet en mama pakt de handdoek om mijn handjes af te drogen. Een voor een zijn mijn vingertjes aan de beurt. “Goed zo kleintje.” Ondeugend lachend houd ik mijn middelvingertje omhoog, “Deze is nog nat.” “Wijsneus.” Mama tikt me op mijn neusje, geeft me een speels klapje op mijn billen en stuurt me naar mijn stoel.
Afwachtend zit ik aan tafel totdat mama met het eten komt. Het duurt me te lang en ik zit een beetje verveeld rond te draaien. Ja! Daar is mama! Oh! En ze heeft broodjes knakworst! Jammie! Tevreden zit ik met mijn handjes te trommelen op de tafel. Krijg mijn eerste broodje op mijn bordje en neem een grote hap. Uiteraard is deze weer veel te groot voor mijn mondje, dus verslik mijn eigen. Mama schuift mijn bordje van me af terwijl ze me op mijn rugje klopt. Als het even later weer wat beter gaat, de tuitbeker erbij voor wat drinken en ik kan weer verder. Denk ik…
Mijn bordje staat te ver van me vandaan. Helaas, het broodje knakworst bevindt zich net voorbij mijn uitgestrekte vingertjes. Als dit me niet zo van streek maakt zou ik me ongetwijfeld hebben afgevraagd waarom mama, die toch helemaal geen ruimtelijk inzicht heeft, toch altijd zo feilloos uit weet te rekenen hoe ze iets net buiten mijn bereik kan zetten. Maar we dwalen af, want het gaat niet om mama’s ruimtelijk inzicht. NEE! Het gaat er om dat ik niet bij mijn knakworstje kan (nee, niet dubbelzinnig bedoeld.)
Ik trek een pruillipje en maak wat ontevreden geluidjes om mama duidelijk te maken dat ik niet bij mijn eten kan. “Kun je verder rustig eten en met kleine hapjes?” Heftig knik ik ja. Toch ziet mama aan me dat het eigenlijk nee moet zijn. “Ik voer je wel.” Voel me vernederd. Mama snijdt mijn broodje in stukjes en geeft me één stukje, dat haastig in mijn mondje gaat, even kauwen, doorslikken en mondje weer open voor het volgende stukje. Helaas, die vlieger gaat niet op. Terwijl ik probeer het wereldrecord broodjes knakworst eten te verbeteren zit mama rustig te eten en bij iedere hap die mama neemt krijg ik een stukje van mijn broodje. Gefrustreerd dat mijn record poging wordt tegengewerkt probeer ik nog steeds zelf mijn bordje te pakken. Mama staat op van tafel en loopt weg om iets te pakken. Ik probeer van mijn stoel te glijden om onder de tafel door bij mijn bordje te komen. De zogeheten ogen in het achterhoofd van mama geven me echter geen kans. “Als je van je stoel af komt zet ik je eten weg en krijg je niets meer.” Mokkend laat ik me weer op mijn stoel zakken en wacht. Dan staan mama achter me. “Niels, handjes op je rug houden.” Met een diepe zucht doe ik wat mama zegt en dan, klik, klik, heb ik wéér de handboeien om. Diepe vernedering, voel me klein en totaal machteloos. Onderuit gezakt zit ik op mijn stoel te eten terwijl mama me rustig voert. Eindelijk het eerste broodje op. Lust er nog wel een. Het tweede broodje gaat op dezelfde langzame en vernederende manier. Maar uiteindelijk komen we er toch en heb ik twee broodjes op.
Handboeien weer los, van de stoel af, handjes wassen, (alwéér! Pfff…….) en dan samen met mama op de bank zitten. Mama leest me een verhaaltje voor terwijl ondertussen het eten wat kan zakken. Als het verhaaltje uit is krijg ik nog even een aai over mijn bolletje. Ik sta op en ruim netjes het voorleesboek op. Ga voor mama staan en kijk haar vragen aan. Tja, wat gaan we nu doen? (IRL: even mijn lijstje afgaan, wat zou leuk zijn om nu te doen. Ah! Daar komt al weer inspiratie opborrelen!)
“Wil je buiten gaan schommelen?”
“Mhm.” knik ik. Mama kijkt me met opgetrokken wenkbrauwen aan. “Mhm mama.” zeg ik netjes en trek daarbij mijn engelachtige gezichtje. Nog steeds die blik. Zuchtend, “Ja mama.” Nu is het goed. Mama strekt haar armen naar me uit en ik druk me stevig tegen haar aan. Even een lekkere knuffel, heerlijke kus, gympen aan (mama helpt) en dan snel naar buiten. Omdat het niet koud is hoef ik geen jasje aan. Mijn trui en tuinbroek houden me wel warm genoeg. Meteen klim ik het houten speelhuisje op, roef met de glijbaan naar beneden en plof, land in de zandbak. Even lekker languit in het zand liggen. Een mooie zand engel maken (zelfde als een sneeuw engel, maar dan in de zandbak) want ja, ik ben toch wel een engeltje. Toch?
Dan hop, op de schommel. Voetjes van de grond en daar gaan we. Naar voren, naar achteren. Steeds een beetje sneller, steeds een beetje hoger. En sneller. En hoger. En nog sneller. En nog hoger. Jeetje, wat gaat dat heerlijk. Probeer zo hard en hoog mogelijk te gaan. Zie mama even bewonderend voor het raam staan kijken. Of kijkt ze toch een beetje bezorgt? Sluit mijn oogjes en voel de wind langs me af glijden. Heeeeerlijk! Kan uren zo door gaan.
Opeens: pats! Een druppel op mijn neusje. En pats, pats, pats, nog meer. Voor ik het goed en wel in de gaten heb regent het. En flink ook! Ik probeer te stoppen met de schommel, maar ga zo hard dat dat niet 1, 2, 3, lukt. Nu kan ik er natuurlijk wel af springen, maar dan is de kans groot dat ik zoals Coyote (uit roadrunner) tegen het raam geplakt hang. Als mama het raam nu openzet kan ik ook meteen naar binnen springen. Mama staat voor het raam te kijken hoe ik verwoede pogingen doe snel te stoppen met schommelen. Maar ze komt mooi niet naar buiten om me te helpen. Ha! Watje!
Eindelijk genoeg vaart geminderd om er af te springen. Dus hop, een mooie sprong. En waar land ik? Natuurlijk! Midden in een plas water. Kan me eigen niet houden en val achterover, boem, met mijn billen in het water, benen languit voor me gestrekt. Nou ja, kon eigenlijk toch ook niet meer veel natter worden, want inmiddels giet het met bakken uit de hemel. Ben helemaal doorweekt. Spring op en zet het op een rennen naar de deur. Maar mama maakt de deur al een stukje open en verspert me verder de doorgang. Als een verzopen katje sta ik voor haar. “Ben nat” zeg ik met een piepstemmetje. “Och gossie, wat errug!” Mama kijkt me lachend aan terwijl ze dat zegt. Tuitbeker erbij, krijg wat te drinken. Terwijl de regen over me heen gutst en ik sta te soppen in mijn gympen kijk ik mama smekend aan of ze me asjeblieft naar binnen wil laten. “Blijf maar lekker buiten spelen, het is maar wat water.” Poef, deur weer dicht. Eventjes verdwaasd sta ik nog voor de gesloten deur. Maar dan komt er een ondeugend lachje op mijn gezicht. Dus jij wilt dat ik buiten in de regen speel? Nou, dan zul je het weten ook!
Gelukkig (of helaas) houd het na zo’n anderhalf uur op met regenen. Inmiddels heb ik al lang de zandbak met mooi geel zand (door de regen veranderd in modder) verlaten en heb een veel betere plek gevonden naast het huis. Een mooi stuk tuin, waar mama de planten heeft weggehaald, maar nog geen nieuwe heeft gezet, helemaal doorweekt, dus dé perfecte plaatst om eens lekker te gaan kliederen en uiteraard helemaal vies te worden. Na een tijd heerlijk gespeeld te hebben hoor ik de deur open gaan. “Nielsje, komt je naar binnen? Tijd voor je bad.” Ja daaag! Ik lig al in bad. Een modderbad, maar dat zal mama wel niet bedoelen. Omdat het stil blijft hoor ik mama naar buiten komen en over het soppende gras lopen. Ik houd me muisstil en wacht af. Ze loopt rond door de tuin, maar kan me lekker niet vinden. Dan komt ze toch op het idee om eens langs het huis te kijken in plaats van achter het huis. En ja hoor, daar vind mama me, heerlijk languit liggend in de modder. Mama begint te lachen als ze me ziet. “Ok, ik hoef denk ik niet te vragen of je je vermaakt hebt.” “Uhhh…. Nee mama, lig me hier in bad te vervelen.” “In bad?” vraagt mama verwonderd. “Ja, mijn modderbad. Dus ik hoef nu niet meer in bad.” Ondeugend lachend kijk ik mama aan. “Dat had je gedacht kleintje. Kom er maar eens gauw uit dan.” Vastbesloten schud ik mijn hoofdje. “Nee!” “Niels, ik tel tot tien.” Mama klinkt nu wel streng. Maar ik wil niet toegeven en blijf dus liggen.
“1, 2, 3.“ Op mijn vingertjes tel ik mee terwijl mama hardop telt. “4, 5, 6, 7, 8, 9, 10.” Mama haalt even adem en wil wat zeggen, maar ik ben sneller: “Je kunt al tot tien tellen. Grote meid!”
Ik zie aan mama’s gezicht dat ze iets strengs terug wil zeggen, maar zie haar mondhoeken omhoog krullen tot een lach. Mama twijfelt wat ze nu zal doen. Dan loopt ze de modder in en knielt naast me neer. Ze tilt me op en voordat ze iets kan doen geef ik mama een flinke knuffel. “Haha! Nu ben je ook vies” giechel ik. Mama duwt me van haar af en kijkt naar haar kleren. Die zijn nu inderdaad ook vies, net als ik. Blijf voor mama staan en kijk haar uitdagend aan. Mama duwt me op mijn rugje terug de modder in en maakt de knopen aan de zijkant van mijn tuinbroek los. Voel mama’s hand in mijn broek glijden, samen met een hele klodder modder. Ze begin heerlijk met mijn piemeltje te spelen, wat al snel weer helemaal overeind staat. Mama maakt haar broek ook los en met een hand vol modder glijd ik in mama’s broek en begin lekker met mama te spelen. Terwijl ik met mama speel blijft mama ook flink met mij spelen. Ik voel heel mijn tuinbroek vol modder glijden. Kom schokkend in mijn broek klaar. Da’s ’t voordeel van een tuinbroek, als die ruim genoeg zit hoef je em niet uit te doen om wat te spelen. (ECHT waar, spreek uit ervaring! Lol.) Voel mama nat en warm in mijn handje klaarkomen. Dan moet ik weer gaan staan. Omdat mijn tuinbroek vol modder zit is die best zwaar geworden en mama helpt me overeind. Mijn tuinbroek wordt losgemaakt en glijd naar beneden. Moet weer gaan zitten. Schoenveters los en dan mijn gympen uit. Ook mijn gympen zitten vol modder. Tuinbroek wordt ook helemaal uitgetrokken. Als laatste mijn trui uit en mama duwt me zachtjes op mijn rugje in de modder. Naakt lig ik voor haar. Snel trekt mama haar eigen kleren uit. Ze knielt voor me neer. Wetend wat er komen gaat voel ik mijn piemeltje al weer hard worden. Mama schept twee handen vol modder en pakt mijn piemeltje vast. Begint er mee te spelen totdat ik zo hard mogelijk ben. Dan komt ze boven op me liggen en neemt me tussen haar benen. Voel hoe ze over me heen glijd en krom kreunend mijn rugje. Mama kromt ook haar rug en neemt me zo diep in haar als ze kan. Pak met mijn modderige handjes mama’s borsten vast en smeer ze helemaal onder totdat ze helemaal glibberig zijn. Mama heeft genietend haar ogen gesloten. Dan buigt ze zich naar me toe en we geven elkaar een flinke tongzoen. Voel hoe mama begint te bewegen en me in een heerlijk tempo in de modder neemt. Gaan in dat lekkere tempo door totdat we allebei komen. Mama blijft boven op me liggen en samen liggen we een tijdje lekker te knuffelen. Kruipen uit de modder, rapen de kleren bij elkaar en sluiten de tuinslang aan om elkaar buiten af te spoelen. Gelukkig geen koud water, maar heerlijk lauw / warm water. Help mama met het uitspoelen van de kleren. Dan naar binnen en vlug naar de badkamer voor een heerlijk warm bad. Als we weer schoon zijn gaat mama zich afdrogen, aankleden en de was doen (Ha, voor straf omdat ze me buiten in de regen liet staan!) terwijl ik nog even rond mag spetteren. Dan moet ik ook uit bad. Mama pakt een grote zachte handdoek en droogt me fijn af. Ik wil al naar mijn kamertje lopen om aangekleed te worden, maar mama pakt een nieuwe handdoek en stuurt me naar beneden. “Dan hoef ik je straks niet zo veel kleren uit te trekken.” Kijk mama aan en zie dat ze een twinkeling in haar ogen heeft. Dat belooft nog wat voor vanavond. Moet op de bank gaan zitten. Wordt heerlijk door mama ingewikkeld in de handdoek. Lekker knus. Even gezellig samen knuffelen. Speentje in, TV gaat aan en tot aan het eten mag ik tekenfilmpjes kijken.
In het volgende deel: de avond ;)
Ja ik weet het, heb al wat door laten schemeren, maar zeg nog lekker niets. Moet het nog bij elkaar fantaseren en schrijven.
Dus lekker puhhuh! Je wacht maar tot ik klaar ben met schrijven.
